Rodzaje zakażenia

Aż 80 – 90% zakażeń opryszczką od początku ma charakter bezobjawowy, a wirus w ukrytej postaci potrafi przetrwać przez bardzo długi czas. Oznacza to, że możesz nawet nie wiedzieć, iż jesteś zarażona opryszczką i w jakim stadium choroby akurat się znajdujesz. Niestety, w każdym z nich możesz zarazić swoje dziecko.

Infekcja HSV może występować w trzech postaciach: pierwotnej, nawrotowej bądź bezobjawowej.

Zakażenie pierwotne to ten rodzaj zakażenia, w którym do kontaktu z wirusem HSV doszło po raz pierwszy (wniknął on do ustroju przez błony śluzowe lub uszkodzoną skórę) i w którym występują kliniczne objawy infekcji. Objawy te występują zaledwie u 10 – 20% chorych (pozostała część zakażeń przyjmuje od razu formę bezobjawową). Pojawiają się w okresie od 2 do 12 dni od zakażenia. Do tego czasu wirus namnaża się w miejscu zetknięcia z organizmem oraz w regionalnych węzłach chłonnych, które powiększają się i zaczynają boleć. Następnie przedostaje się do krwi, co powoduje wytwarzanie przeciwciał. Przed wystąpieniem zmian na skórze chorzy odczuwają pieczenie, swędzenie lub nadwrażliwość na bodźce zewnętrzne. Po 2 – 3 dniach pojawiają się drobne, średnicy kilku milimetrów, wykwity pęcherzykowe, wypełnione surowiczą treścią. Szybko przekształcają się one w powierzchowne nadżerki, pokrywające się strupami (na skórze), które następnie goją się bez pozostawiania śladów.

W porównaniu z zakażeniem nawrotowym, objawy zakażenia pierwotnego utrzymują się dłużej (do 3 tygodni), zajmują większe powierzchnie skóry i błon śluzowych, obrzęk jest bardziej nasilony, a nadżerki głębsze. Zmiany te są także bardziej bolesne. W większości odmian zakażenia pierwotnego występują także objawy ogólne, związane z rozprzestrzenianiem się infekcji drogą krwionośną, takie jak gorączka, bóle głowy i mięśni.

Zakażenie bezobjawowe to okres, w którym, po ustąpieniu objawów pierwotnej infekcji, choroba przechodzi w okres utajenia. Zresztą w większości przypadków (80 – 90%) zakażenie od początku ma charakter bezobjawowy. Medycynie znane są przypadki przewlekłych bezobjawowych zakażeń HSV, podczas których dochodziło do okresowego wydzielania wirusów ze śliną, łzami, wydzieliną pochwową i szyjki macicy, a także z wydzieliną z cewki moczowej oraz z nasieniem. Ci, tak zwani, ,,wydzielacze’’ odgrywają istotną rolę w szerzeniu się zakażeń HSV.

Zakażenie nawrotowe to swoista reaktywacja wirusa. Po okresie bezobjawowym, który może trwać dowolnie długo, następują zmiany o charakterze nawrotowym. Nawrotom choroby sprzyjają: gorączka, oziębienie organizmu, ekspozycja na promienie UV, stres, urazy mechaniczne błon śluzowych i skóry, miesiączka oraz inne stany wiążące się ze spadkiem odporności. Do aktywacji zakażenia HSV może dojść również w wyniku inwazyjnych zabiegów kosmetycznych i dermatologicznych, jak peelingi czy makijaż permanentny. Może to prowadzić do wystąpienia ciężkich objawów opryszczki.

Objawy infekcji nawrotowej zlokalizowane są zwykle w miejscu zakażenia pierwotnego. Są jednak mniej nasilone i ustępują wcześniej, bo po 7 – 10 dniach. Związany z nimi ból jest także znacznie słabszy, a objawy ogólne, na przykład gorączka, w ogóle nie występują. U chorych z obniżoną odpornością nawroty mają ciężki, długotrwały przebieg. W przypadku opryszczki narządów płciowych częstość nawrotów jest szczególnie duża u osób, które w trakcie zakażenia pierwotnego miały mocno nasilone objawy.